Jongste zoon is creatief en heeft een doos gescoord uit de trapkast. De doos wordt omgebouwd tot explosief met wc-rollen-TNT. Na een tijdje spelen is de doos in de woonkamer blijven liggen. Daar wordt ie ontdekt door een andere bewoner van ons huis: Kareltje de kat. Wat dat is, katten en dozen?
Kareltje heeft een heerlijk holletje in een krabpaal en ook zijn reismand staat in de kamer om in te slapen, maar waar is ie te vinden? Juist, in de doos. Op z'n rug, met z'n voorpootjes gevouwen, achterpootjes omhoogstekend en staartje over z'n buik gevouwen ligt ie comateus in de doos.
Laatst was de doos dichtgevallen, hetgeen klaaglijk gemiauw en een zielige blik opleverde, waarop de doos voor hem werd opengemaakt, zodat ie erin kon.
Zo ligt de doos al een paar weken in de kamer. Hm. Niet dat ie in de weg ligt, maar een geweldige aanwinst voor het interieur is ie nou ook weer niet.
De doos wegdoen en de kat vreselijk teleurstellen? Daar ben ik nog niet aan toe. Het ziet er ook zo schattig uit!
Misschien dat het na een vakantie lukt, als Kareltje in pension geweest is en de doos vergeten is. Katten hebben een kleine prefrontale cortex en leven daardoor heel erg in het NU. Geen spijt over het verleden, geen angst voor de toekomst. Als ie zo diep in slaap in die doos ligt, dan ben ik wel eens een beetje jaloers.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten